Passenger’s Seat

Jusko, ayaw ko nang maging pasahero. Nakakastress yung transportation system sa Pilipinas.

Kanina, pauwi galing MOA, ang tagal kong nag-abang ng bus. Syempre, ako namang atat na umuwi, tinanggap na ang kapalaran ko sa standing. Yun pala pauupuin din ako. Pauupuin ako sa aisle. 

Ang shit lang. Bawal na palang magpunuan sa bus kung dadaan sa Macapagal, bakit hindi man lang nila ininform yung mga pasahero na bumaba kung ayaw sa aisle? Nagbabayad ako para sa upuan, tapos magtitiyaga ako sa aisle? Ano, uupo sa hangin? 

Grabe. Sa sobrang kagustuhang makakiha ng pasahero at makakita ng mas malaki, isinasantabi na yung comfort. Ang nakakainis lang, walang umaangal sa maling sistema. Mali na nga, nananahimik pa. 

Kung makakababa lang talaga ako nung mga panahong iyon, nagawa ko na. Nashock lang ako kasi ako na lang yung nakatayo, lahat sila nakaupo na sa gitna. 

Yung pagsakay ko naman ng jeep, yung ateng katabi ko, nakasabit yung kamay sa hawakan sa taas tapos nakapatong yung siko sa balikat ko. Mukha ba akong lamesa? Nakakainis. Ang dami ko pang rants sa jeep, ayoko nang isa-isahin at naiistress lang ako.

Gustuhin mo mang mag-taxi kaso nangongontrata sila ng presyo. Kung di ka papayag, ilolock nila yung pinto at hindi ka palalabasin hangga’t di mo binabayad yung gusto nilang presyo. Nandiyan din yung mga risk ng kidnapping, rape, nakawan, etc.

Sa LRT, ang kailangan bagong tren, turnstile ang pinalitan. Magnetic cards pa nga lang natatanga nang gamitin, yung beep card pa kaya? Tapos kapag rush hour, ang haba lagi ng pila sa tickets. 

Gustuhin mong bumili ng kotse, bukod sa mahal, magastos, pamatay pa yung traffic na dadatnan mo.

Akala ko sa tagal ng taon kong magiging pasahero, masasanay na ako. Pero each day I ride through public transportation, I find that there are still a few things that I could add to the list that I hate about it.

Advertisements

Pambabae yan. Bading ka ba?

Kanina nasa tindahan ako. Merong isang batang lalaki na nagpapabili sa nanay niya ng Jackstones.

Bata: Ma, bili mo ko no’n.
Nanay: Wag yan, pambabae yan. Bading ka ba?

Hindi alam nung bata kung ano yung ibig sabihin ng bading kaya pinilit niya ng pinilit yung Mama niya sa Jackstones. Paulit-ulit naman yung nanay sa “bading ka ba” comment niya.

Yung mga batang kasama ng anak niya, tinukso siya na bading siya kasi nagpapabili ng Jackstones.

Tapos tumahimik yung bata. Parang nahiya. Kasi siguro feeling niya may mali siyang nagawa when in fact he did nothing wrong.

Why is society so hard on us? Tamo, isang inosenteng bata, hindi niya alam kung ano ang ibig sabihin ng bading. Nalaman niya noong sinabi ng mama niya. Noong kinutya siya ng mga kaibigan niya. Somehow, that brought negative feelings on the kid. Pinagalitan at pinagtawanan siya dahil gusto niyang bumili ng Jackstones. I’ll bet next time, he won’t want to buy it again kasi “pambabae” ang jackstones.

Nakakalungkot kasi siya mismo yung matanda, siya pa ang naglagay ng division between what should be feminine and masculine. Siya pa yung close-minded sa mga ganoong bagay. Kaya tuloy pati yung bata lalaking ganoon. Lalaki siya na takot harapin yung sarili niya at yung gusto niya just because he is scared of being labeled gay. Because he is scared of the names he will be called.

Ano namang mali sa paglalaro ng Jackstones? Ano ang nakakababae sa Jackstones? Dahil ba may ball na nilalaro? Eh bakit ang Basketball, may ball din naman pero panlalaki? I just don’t get it.

Ganito tayo pinapalaki ng society. We are being labeled based on what we want. Based on what should and shouldn’t be. Pero sino ba ang nagdidikta ng kung anong tama o mali? Sinong babae o lalaki? Tayo rin naman ang naglagay ng labels. Think it’s about time we take it off.