Passenger’s Seat

Jusko, ayaw ko nang maging pasahero. Nakakastress yung transportation system sa Pilipinas.

Kanina, pauwi galing MOA, ang tagal kong nag-abang ng bus. Syempre, ako namang atat na umuwi, tinanggap na ang kapalaran ko sa standing. Yun pala pauupuin din ako. Pauupuin ako sa aisle. 

Ang shit lang. Bawal na palang magpunuan sa bus kung dadaan sa Macapagal, bakit hindi man lang nila ininform yung mga pasahero na bumaba kung ayaw sa aisle? Nagbabayad ako para sa upuan, tapos magtitiyaga ako sa aisle? Ano, uupo sa hangin? 

Grabe. Sa sobrang kagustuhang makakiha ng pasahero at makakita ng mas malaki, isinasantabi na yung comfort. Ang nakakainis lang, walang umaangal sa maling sistema. Mali na nga, nananahimik pa. 

Kung makakababa lang talaga ako nung mga panahong iyon, nagawa ko na. Nashock lang ako kasi ako na lang yung nakatayo, lahat sila nakaupo na sa gitna. 

Yung pagsakay ko naman ng jeep, yung ateng katabi ko, nakasabit yung kamay sa hawakan sa taas tapos nakapatong yung siko sa balikat ko. Mukha ba akong lamesa? Nakakainis. Ang dami ko pang rants sa jeep, ayoko nang isa-isahin at naiistress lang ako.

Gustuhin mo mang mag-taxi kaso nangongontrata sila ng presyo. Kung di ka papayag, ilolock nila yung pinto at hindi ka palalabasin hangga’t di mo binabayad yung gusto nilang presyo. Nandiyan din yung mga risk ng kidnapping, rape, nakawan, etc.

Sa LRT, ang kailangan bagong tren, turnstile ang pinalitan. Magnetic cards pa nga lang natatanga nang gamitin, yung beep card pa kaya? Tapos kapag rush hour, ang haba lagi ng pila sa tickets. 

Gustuhin mong bumili ng kotse, bukod sa mahal, magastos, pamatay pa yung traffic na dadatnan mo.

Akala ko sa tagal ng taon kong magiging pasahero, masasanay na ako. Pero each day I ride through public transportation, I find that there are still a few things that I could add to the list that I hate about it.

Advertisements

What you do not know will not hurt you

Last week, nung review time sa Law, napag-usapan namin yung topic sa Agency tungkol sa acts of the agent, ganon. Tapos biglang napunta sa usapang may hugot. Sabi ni Sir:

What you do not know will not hurt you. Pero kunwari ikaw, nagdududa ka sa boyfriend mo, baka may girlfriend na iba. Anong gagawin mo? You pretend that you do not know. 

Me: (thoughts) Kapag nagpapakatanga lang naman talaga ganyan eh.

Sir: Assuming you know… You just pretend that you were not hurt. 

Grabe, ang lakas ng reaction sa room eh. Pramis, kapag hugutan talaga, active sa klase. Pero kapag subject proper, nagsisitulugan na. Ang ganda kaya ng Law. Tsaka yung mga kwento ni Sir tungkol sa babies (cars) niya.